esteśmy wieloosobową kocią rodziną. Jest nas 9 osób (kiedyś było 11, a ostatnio 7). Żyjemy cywilizowanie, dziko i swobodnie. Chodzimy kiedy chcemy i dokąd chcemy. Nasz gospodarz pozwala nam na wszystko (no... prawie wszystko). Zupełnie na przykład nie rozumiemy dlaczego nie pozwala nam jeść ze swego talerza, kiedy wiadomo, że cudze najlepiej smakuje i to w dodatku wtedy, kiedy ten ktoś akurat to je. Chociaż, z drugiej strony, nie bardzo by się nam podobało, gdyby wyjadał nam z naszej miski. Jedzenie to poważna sprawa. Nie pozwala nam też skakać po sobie wtedy, kiedy śpi. To znaczy my skaczemy i tak i obgryzamy mu palce u nóg i stajemy na piersi, aby zobaczyć jego oczy, kiedy będzie je otwierał i miauknąć rozdzierająco i przepraszająco: o jakże nam przykroooo!